Frits Troelstra

Een van mijn titels is "Sanctuary in Time". Dat geeft precies aan wat mijn werk betekent.

Kunstuitingen zijn altijd nauw verbonden geweest met het maatschappelijk bestel en hebben uiteraard sterk te maken met de mentale 'make-up' van de artiest. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik leef in een krankzinnige wereld en mijn psychische gesteldheid geeft commentaar. Dit spel van vraag en antwoord is bepalend voor mijn wezen, mijn zijn.

Het werk dat ik maak is mijn antwoord, soms direct, vaak voorzien van een dubbele bodem, of onbewust verstopt onder drie of meer lagen ‘soul food' of beter gezegd ‘voer voor psychologen'.

"Sanctuary in Time" betekend voor mij een armzalige poging om mij vast te klampen aan 't wrakhout van het positivisme, om mentaal overeind te blijven en om aan de op de loer liggende krankzinnigheid te ontsnappen; puur sublimatie ... met stille woorden probeer ik mijn eigen poëzie te leveren.

Een cynische wereld dwingt me in een schizofrene situatie. Mijn verdediging is een, ook bij journalisten veel voorkomende, cynische façade en tegelijkertijd word ik aangetrokken door naïeve kinderlijke onbevangenheid. Daar zit 't spanningsveld. De dagelijkse wereld om mij heen en mijn vertaling daarvan. Omdat ik teruggetrokken en alléén leef, temidden van de natuur, zonder televisie en andere constant pulp uitspugende entiteiten, kom ik aan mezelf toe, word ik alleen door mezelf geleefd. Dat brengt gevaren en voordelen met zich mee.

Mijn eenzaamheid en de verwerking daarvan, de innerlijke dialoog en het gevaar langzaam gek te worden,.... te vervreemden; eventueel zelfs in religieuze bespiegelingen verzeilt te raken.

De voordelen van alleen leven zijn legio, als ik maar de latente krankzinnigheid kan indammen en de spinnenwebben van gedachten in een geordend patroon kan opbouwen.

Wat me onder meer sterk bezighoud is de vraag:  waarom zou ik me laten meeslepen, ‘inbedded' zijn in een cultuur die voor een groot gedeelte de mijne niet is.

Elke dag probeer ik op die vraag een antwoord, een vorm, te vinden,....fragmentarisch... 

Dit bracht mij ertoe de serie "OPERA MUNDI" te beginnen. Eén serie van 364 beelden, te beschouwen als één werkstuk. Elke sculptuur staat voor één dag uit het leven (van Ivan Ivanovitch)... Fragmentarisch.... Losse cultuurfilosofische gedachten.

Maar alles is al gezegd. Van Orwell's notities uit/over de Spaanse burgeroorlog tot Hurley's "Island". Wat heb ik er nog aan toe te voegen?

-Fragmentarische, cynische anekdotes ....

Het laatste werk dat nu in Den Haag bij Het Cleyne Huys staat is zachtmoediger van aard dan het in eerste instantie was. Dat heeft te maken met de mentale ‘make-up'. Want die conditie, de mentale getijdenstroom en golfslag is bepalend voor wat er tevoorschijn komt in mijn werk.

Uiteraard, maar van secundair belang, is het gevecht met de materie, de techniek, de kleur, de sfeer, de onbeholpen expressie. Nooit ben ik optimaal tevreden met wat ik doe, steeds weer het experiment, opnieuw proberen.

Het uitermate langzame, gecompliceerde proces, de vele uren ambachtelijk werk ervaar ik als een remmende factor. Eigenlijk wil ik het werk in één dag afmaken .... Onmogelijk.

Aan de andere kant verlies ik mijzelf totaal in concentratie - dat geeft mij de rust tot reflectie, een essentiële conditie.

Een zijdelingse gedachte om OPERA MUNDI te beginnen was het fenomeen van traditionele ruiterstandbeelden uit de pre-gemotoriseerde periode. Altijd weer afstandelijke, onbenaderbare personen die hoog te paard zitten. Of er in wezen iets verandert? Ivan Ivanovitch staat nog steeds met blote voeten, drifthout zonder echte controle. Iedereen kent toch dat gevoel van onmacht bij de confrontatie met politieke en sociale vraagstukken?

Je kunt van onverschilligheid (qualunquismo) een levenshouding maken, of pretenderen dat je onder een twee en een halfduizend jaar oud democratisch systeem enige invloed hebt. Waar 't op neer komt is dat we de onderlinge afspraak hebben gemaakt om het management aan enkele individuen met vocabulaire capaciteiten over te laten.

Behalve de kanttekeningen in mijn werk heb ik geen alternatief. Ik kan niet steeds maar doorgaan met het trekken van gekke bekken in de scheerspiegel, als veiligheidsklep voor onbeweeglijke frustraties. Op den duur gaat ook daar de lol van af. In feite blijft me niets anders over dan mijn gevoelens en gedachten in OPERA MUNDI te stoppen. Daar ligt mijn ongebonden vrijheid, daar kan ik dwalen van sarcastische kritiek tot sprookjesachtige romantiek.

Ah.., 't is een mooi vak.

Frits